آیا افزایش بودجه شهرداری عملکرد شهرداری را بهبود بخشیده است یا خیر ؟

از آنجا که  هرساخت وسازی درمحدوده شهر، بایستی در کنترل و یا با مجوز شهرداری باشد بنابر این شهرداری و به تبع آن شورای شهر نقش اصلی را  در شکل گیری و آبادانی یک شهربعهده دارند و چون تمام  ساحت سازها ، از نقشه های معماری ونمای ساختمانها گرفته تا موضوع احداث پارک ها و محوطه سازی و خیابان کشی با مدیریت شهرداری انجام می شود قصد داریم عملکرد شهرداری را  به چالش کشیده و درکنار آن، نظرات و پیشنهادات خود وکارشناسان را ارائه نماییم.

بر اساس نامه های موجود در سازمان اسنادملی ،  شهربابک بیش از 55 سال است که دارای شهرداری بوده است . در سال 1331 شمسی . احمد ضیـــــائی علاوه بر بخشدار کفالت شهــــرداری راهم عهده دار می شود.در اوایل سال 1332 عیسی قاضی نوری علاوه بر بخشداری سرپرستی شهرداری را هم دارا بوده است ودر سال 1333 سید یحیی خان علوی هراتی رسما " مسئولیت  شهرداری را به عهده می گیرد.

شهر در سالهای آغاز به کار شهرداری مشتمل برمحله پائین وبالا ، قطب آباد وقلعه سنگ با سه معبر ارتباطی عمومی وکم عرض وخاکی که در حال حاضر بنام خیابانهای : امام خمینی (ره)، آیت ا... خامنه ای  وشریعتی مشهور وموجودند- بوده وبقیه شبکه ارتباطی بصورت راههای بسیار کم عرض نقاط مختلف شهر را بهم وصل می نموده اند. اولین خیابان این شهر در سال 1317 بصورت معبری خاکی احداث شد (خیابان امام فعلــــی) ودر سال 1335 خیابان محله پائیـــن ( آیت ا... خامنه ای فعلی) احداث گردید.     

  اولین شهردار بعد از پیروزی انقلاب اسلامی آقای سید محمد علی وکیلی از تاریخ 24/2/58 لغایت 11/9/59 بوده است. و شهرداری شهربابک از زمان تاسیس تا کنون 30 شهردار به خود دیده که در نوع خود بی نظیر است . 

حال این سئوال مطرح است که چرا وضعیت امروز شهر بعداز55  سال این چنین است . چرا هنوز با وارد شدن به این شهر بلافاصله متوجه فقر و محرومیت این شهرستان می شویم . آیا بودجه و امکانات در اختیار شهرداری نبوده ؟ آیا مدیریت شهرداری درست عمل نکرده . آیا جو سیاسی و دو قطبی بودن شهر به محله بالا و پائین اجازه کار را به شهرداران نداده . یا هر سه مورد در عقب نگه داشتن شهربابک نقش داشته است .

بی شک می توان عوامل عقب ماندگی شهر را در همه موارد بالا جستجو کرد  . اما با بررسی عملکرد  شهرداران 30سال گذشته به راحتی می توان دریافت که چرا وضعیت ما امروز این چنین است . در این بررسی مهمترین مشکلی که سد راه شهرداران بوده و در عقب ماندگی شهر نقش داشته  به پنج عامل تقسیم شده است . 

عامل اول  جلب رضایت مالکینی بوده که  ملک  آنها در مسیر خیابان قرار می گرفته است .

 مالکینی که با اجرای خیابان قیمت زمین آنها با افزایش چشمگیری همراه می شد و می بایست به شهرداری حق مرغوبیت بپردازند ولی متاسفانه با تغییر قانون نه تنها حق مرغوبیت پرداخت نمی کنند بلکه حق مرغوبیت ملک خود را از شهرداری طلب می کنند . و اگر شهردار بوته خاری از ملک آنها بکند به راحتی با شکایت مالک شهردار با ید در دادگاه جوابگو باشد .

اگر مقاومت در مقابل این طرحها وجود نداشت و از طرفی شهرداری نیز بر اجرای طرحهای مصوب  پافشاری می کرد . و اجرای آنها را   در اولویت قرار می داد  حداقل ما شاهد اتفاقات زیر بودیم .  .

 امروز بلوار مدرس به خیابان امام وصل شده بود  . بلوار 15 خرداد به اداره پست منتهی نمی شد و  به جاده اصلی وصل می شد  . خیابان  شهید احمد پور  در قطب آباد به خیابان منتظری و  خ شهید قائینی از خیابان بهار به جاده اصلی وصل شده بود و همچنین تعریض خیابان منتظری . چندین خیابان دیگر انجام شده بود امروز شهر چهره دیگری داشت .

عامل دوم اجرای طرح ها به صورت ناقص به منظور کم نمودن هزینه و اجرای زودهنگام طرحها بوده است . و در مواردی پیچاندن خیابانها از جلو منازل و ملک دوستان و آشنایان نیز چهره شهر را تخریب کرده است .

شما تصور کنید اگر به جای خیابان شهید حقانی فعلی ( بین فلکه مخابرات و بلوار معلم ) که در زمان احداث حتی یک منزل مسکونی بر سر راه آن قرار نداشت  یک خیابان راست و مستقیم با عرض کافی  و پیاده رو مناسب احداث می شد و شهردار با ذوقی دو طرف آنرا درختکاری می کرد در زیبایی مرکز شهر چه اثر چشمگیری داشت . و متاسفانه با اینکه هم اکنون هم بیش از 80 درصد زمین های حاشیه این خیابان زراعتی می باشد و یا در اختیار شهرداری می باشد ( سمت رودخانه ) شهرداری نسبت به تعریض و حذف پیچ وخم های این خیابان اقدام نمی کند و با همین وضعیت مجوز صدور پروانه ساختمانی صادر می کند . خیابانی که با یکطرفه شدن خیابان امام  نقش اصلی را در وضعیت حمل و نقل شهر بازی می کند .

عامل سوم عدم برنامه ریزی و اولویت بندی صحیح جهت هزینه نمودن درآمدها می باشد .

امروز در شهرداری  اولویت بندی نه تنها  بر اساس کار کارشناسی انجام نمی گیرد  بلکه  تصمیمات شهرداری مستقیما " نتیجه چانه زنی اعضای شورای شهر است . تصمیماتی که در آن هریک از اعضا ء سعی می کنند کارهای عمرانی را به سوی منطقه حوزه انتخابی خود سوق دهند   البته با نیت خدمت رسانی به مردم آن حوزه  اما نتیجه آن در حاشیه رفتن مرکز شهر می باشد . بطور مثال  بعد از گذشت بیش از 23 سال از وقوع سیل در سال 65 بر اثر طغیان رودخانه مرکز شهر هنوز طرح رودخانه و خیابانهای حاشیه آن اجرا نشده .  و درست در مرکز شهر یعنی حدفاصل خیابان بهار و بلوار معلم بجای مشاهده خیابانهای سر سبز و شاداب شاهد تخلیه زباله و نخاله های ساختمانی هستیم  . آیا اجرای طرح رودخانه و احداث خیا بانهای دو طرف آن با این فاصله کوتاه در این 23 سال امکان پذیر نبوده است .

عامل  چهارم عدم احساس مسئولیت شهردار و اعضای شورای شهر در مقابل حقوق شهروندان است .

شهردار و تک تک اعضای شورای شهر باید در مقابل کمبودهای و کاستی های حوزه کاری خود  اعم از  خیابانها و معابر  سطح شهر  ، فضای سبز،  پارکها و......  احساس مسئولیت نموده و تمام تلاش خود را جهت رفع این کمبودها  بنمایند .  مگر  شهردار و اعضای شورای شهر    از خیابانهای سطح شهر تردد نمی نمایند . دست اندازها و چاله های خیابان را نمی بینند . روح خشک و فرسوده درختان سطح شهر را که از بی آبی در عذابند مشاهد نمی کنند . وضعیت تاریک و تاسف آور  بلوارها و خیابانهای سطح شهر  نظر آنها را به خود جلب نکرده است . آیا از آسمان وارد شهر می شوند و تاریکی ورودیهای شهر را که تنها با نصب یک برج نور قابل حل است مشاهده نکرد ه اند .

و از طرفی در هر شهر تلاش شهرداران  بر این است که مسیرهایی که بیشتر مورد تردد شهروندان و مهمانان ورودی به شهر است را حداقل بازسازی و آباد کنند تا حفظ آبرو نمایند . اما در شهر ما این حرفها معنایی ندارد . 

با یکطرفه شدن خیابان امام ، احداث کانون فرهنگی و ترتبیتی  امام خمینی ، احداث آموزش و پرورش ، در حاشیه بلوار معلم . این بلوار نقش اصلی را در تردد و حمل و نقل شهری به عهده دارد . و از طرفی با وضعیت فعلی جاده اصلی ،  نقش پل ارتباطی بلوار معلم که دو سوی شهر را به هم پیوند می دهد بیش از گذشته نمایان شده . اما هنوز این بلوار آسفالت درست وحسابی ندارد خصوصا حد فاصل رودخانه و میدان ولیعصر )  . و فاقد پیاده رو وفضای سبز مناسب می باشد  . و از طرفی در تقاطع آن با خیابان ولیعصر ( میدان ولیعصر ) عدم آزاد سازی یک یا  دو ملک که در مسیر بلوار قراردارد . این میدان  را به وضعیتی خطرناک  تبدیل نموده  که مردم نبودن آنر بر بودن آن ترجیح میدهند .  براستی چرا در نهضت آسفالت بسیاری از معابر فرعی در دل صحرا  آسفالت شده . اما مهمترین محور مواصلاتی شهر آسفالت ندارد. و  پیاده رو آن گیاهان خودرو و خار است  است .

عامل پنجم در حاشیه قرار داشتن فضای سبز در سیستم مدیریت شهرداری است .

شهربابک بدلیل قرار گرفتن زمینهای کشاورزی در مرکزیت آن تا کنون از فضای سبز مناسبی برخوردار بوده است و به همین دلیل نام آن را باغ شهر گذاشتند تا شهر .  اما امروز با تبدیل زمینهای کشاورزی به مسکونی و خشک شدن یکباره درختان و زمینهای کشاورزی  بجای نسیم خنک و مرطوبی که از صحرا و باغها بلند می شد شهروندان شاهد گرد و غبار می باشند .

بعنوان نمونه در منطقه قطب آباد یکی از بزرگترین باغات و زمین های کشاورزی سطح شهر  یعنی موتور مرحوم میرزا عباس سالاری  با تصمیم مالک آن خشک شد و دهها کشاورز بیکار ، درختان صد ساله خشک و مزراع سر سبز و باغات میوه به بیا بان تبدیل شد .  از میان  این املاک بلوار معلم و یکی دو خیابان اصلی شهر گذر کرده و در آینده خیابانهای فرعی و کوچه های زیادی احداث خواهد شد .  در این میان شهرداری می توانست به راحتی با خرید امتیاز  آب موتور  کشاورزی از مالک ، نه تنها درختان قدیمی حاشیه خیابان را حفظ بلکه با درختکاری حاشیه خیابانهای جدید و بلوارهای احداث شده  از محو شدن یکباره فضای سبز یک منطقه جلوگیری بعمل آورد.

در سایر مناطق شهر هم شهرداری قدمهای جدی برای گسترش فضای سبز انجام نداده است . تپه بزرگ بین استادیوم ورزشی و بلوار فرودسی . تل سیاه و تل مصلی که زمانی در طرح فضای سبز شهرداری قرار داشتند به حال خود رها شده . درختان حاشیه خیابان بهار و ولیعصر خشک و در اثر بازسازی خیابان نابود شدند. و اولین جواب شهرداری به این کوتاهی کمبود آب ذکر شده و این در حالی است که بیش از سه سال است یک چاه عمیق در مجاور سازمان آموزش فنی و حرفه ای برای فضای سبز شهر احداث شده ، اما هرگز همتی برای وارد کردن آب این چاه به سیستم فضای سبز شهر دیده  نشده است . و از طرف دیگر بسیاری از خیابانهای سطح شهر از اب قنات بهره مند هستند و بلوار هایی همچون بلوار معلم از چند متری موتورهای کشاورزی عبور کره اند  و همه اینها حکایت از آن دارد که در مدیریت شهرداری جایگاهی برای فضای سبز ماندگار تعریف نشده .

نتیجه گیری : هدف از بیان مطالب فوق و آوردن نمونه و مثالهایی در این مورد  این است که به شهردار و اعضای شورای شهر یادآوری نمائیم که آباد کردن شهر ی مثل شهربابک با این وسعت شهری موجود کاری سخت و غیر ممکن نیست . شما تا کنون کمبود بودجه شهرداری را دلیل موجه خود می دانستید اما امروز در همین 6 ماه نخست سال بودجه شما از یک میلیارد به بیش از چهار میلیارد افزایش یافت ( 1400 میلیارد بابت نهضت آسفالت – بیش از دومیلیارد عوارض آلایندگی زیست محیطی از شرکت مس و درآمد ناشی از کسب عوارض و درامد روزمره شهرداری )  اما مردم فقط شاهد اجرای نهضت آسفالت هستند منهای اجرای درست یا غلط آن اما تغییر محسوس دیگری در سطح شهر مشاهده نمی شود .  بنظر می رسد شهرداری توان خرج کردن این پول را به روش صحیح ندارد  و در این میان از نظر کارشناسان بی بهره و فاقد برنامه ریزی صحیح می باشد . در حالی که با همین بودجه می توان  در کوتاه مدت تمام نواقص و کمبودها و کاستی های وضعیت موجود معابر و خیابا نهای احداث شده را برطرف کرد بدون آنکه بخواهیم با احداث خیابانها ی جدید مشکلات شهرداری را افزایش دهیم . لذا حداقل انتظار مردم این است که وضعیت موجود اصلاح و سامان دهی شود . و  مرکز شهر ستان 100 هزار نفری شهربابک رنگ و بوی شهر را به خود بگیرید .